Top 10 Rejection Lines Given By Women
(and what they actually mean)
10. I think of you as a brother. (You remind me of that inbred banjo-playing geek in “Deliverance.”)
9. There’s a slight difference in our ages. (You are one jurassic geezer.)
8. I’m not attracted to you in ‘that’ way. (You are the ugliest dork I’ve ever laid eyes upon.)
7. My life is too complicated right now. (I don’t want you spending the whole night or else you may hear phone calls from all the other guys I’m seeing.)
6. I’ve got a boyfriend (who’s really my male cat and a half gallon of Ben and Jerry’s).
5. I don’t date men where I work. (Hey, bud, I wouldn’t even date you if you were in the same ’solar system’, much less the same building.)
4. It’s not you, it’s me. (It’s not me, it’s you.)
3. I’m concentrating on my career. (Even something as boring and unfulfilling as my job is better than dating you.)
2. I’m celibate. (I’ve sworn off only the men like you.)
…and the number 1 rejection line given by women (and what it actually means)
1. Let’s be friends. (I want you to stay around so I can tell you in excruciating detail about all the other men I meet. It’s that male perspective thing)
Top 10 Rejection Lines Given By Men
(and what they actually mean)
10. I think of you as a sister. (You’re ugly.)
9. There’s a slight difference in our ages. (You’re ugly.)
8. I’m not attracted to you in ‘that’ way. (You’re ugly.)
7. My life is too complicated right now. (You’re ugly.)
6. I’ve got a girlfriend. (You’re ugly.)
5. I don’t date women where I work. (You’re ugly.)
4. It’s not you, it’s me. (You’re ugly.)
3. I’m concentrating on my career. (You’re ugly.)
2. I’m celibate. (You’re ugly.)
…and the number 1 rejection line given by men (and what it actually means)
1. Let’s be friends. (You’re unbelievably ugly.)
Thursday, July 29, 2010
Wednesday, July 28, 2010
NOON AT NGAYON
Noon at Ngayon...
Noon, kapag nakakita ka ng taong nagsasalita mag-isa, tinatawag na luko-luko o luka-luka.
Ngayon, kapag nakakita ka ng taong nagsasalita mag-isa, tinatawag na sosyal. Bakit? Kasi meron s'yang bluetooth hands-free device!!! wahahaha! Kalokah!
Noon at Ngayon:
Noon, tinatanong ko ang isang tao: "bakit mag-aasawa ka na?"
Sagot: "Kasi gusto ko na ring magka-anak."
Ngayon, tanong ko: "Bakit mag-aasawa ka na?"
Sagot: " Kasi buntis na GF ko. Magkaka-anak na ako!"
SEMPLANG, di ba?
Noon at Ngayon..
Noon, kapag nag-mura ka, sasabihin sa iyo, "Para kang sanggano!"
Ngayon, kapag nagmura ka, sasabihin sa iyo, "Wow! Sosyal!" lalo na kung english ang pagkakamura mo tulad ng S**T, D*m*, at F**k!
SEMPLANG!!!!!
Noon at Ngayon...
Noon, ang mga lalaki, nalulungkot kapag naba-busted.
Ngayon, ang mga babae, nalulungkot na rin! Kasi pati sila naba-busted na rin!!!
SEMPLANG na SEMPLANG!
Noon at Ngayon...
Noon, mahawakan lang ni lalaki ang dulo ng daliri ni babae, kelangang pakasalan agad.
Ngayon, kapag nahawakan na ni lalaki ang lahat kay babae, maliban ang dulo ng daliri, saka lang pakakasal! Naman!
SEMPLANG!!!!
Noon at Ngayon…
Noon kapag sinabi ng isang dalaga na Virgin pa s’ya, ang
sasabihin sa kanya… “Isa kang marangal na babae.”
Ngayon kapag sinabi ng isang dalaga na virgin pa s’ya, ang
...sasabihin sa kanya… “Bakit?”
Naman! SEMPLANG!!!
Noon at Ngayon...
Noon kapag nakakita ang mga tao ng babaeng napaka-iksi ng short o palda, pinagtitinginan sila ng mga tao...
Ngayon, hindi na! Pero kapag nagsuot ka ng damit na hanggang sakong, tiyak na pagtitinginan ka ng mga tao sabay sabing, "Ano ba 'yan? Saang bundok kaya galing yan?"
Super SEMPLANG!
Noon at Ngayon...
Noon, ang mga babae, sa bahay lang... Naglalaba, nagluluto, namamalantsa, naglilinis ng bahay at nag-aalaga ng mga bata...
Ngayon, hindi na. Karamihan sa kanila, nagta-trabaho na kaya mga asawa na nila ang naglalaba, nagluluto, namamalantsa, naglilinis ng bahay at nag-aalaga ng bata... hahaha!
Sabay-sabay tayong lahat... "SEMPLANG!" xD
Noon, kapag nakakita ka ng taong nagsasalita mag-isa, tinatawag na luko-luko o luka-luka.
Ngayon, kapag nakakita ka ng taong nagsasalita mag-isa, tinatawag na sosyal. Bakit? Kasi meron s'yang bluetooth hands-free device!!! wahahaha! Kalokah!
Noon at Ngayon:
Noon, tinatanong ko ang isang tao: "bakit mag-aasawa ka na?"
Sagot: "Kasi gusto ko na ring magka-anak."
Ngayon, tanong ko: "Bakit mag-aasawa ka na?"
Sagot: " Kasi buntis na GF ko. Magkaka-anak na ako!"
SEMPLANG, di ba?
Noon at Ngayon..
Noon, kapag nag-mura ka, sasabihin sa iyo, "Para kang sanggano!"
Ngayon, kapag nagmura ka, sasabihin sa iyo, "Wow! Sosyal!" lalo na kung english ang pagkakamura mo tulad ng S**T, D*m*, at F**k!
SEMPLANG!!!!!
Noon at Ngayon...
Noon, ang mga lalaki, nalulungkot kapag naba-busted.
Ngayon, ang mga babae, nalulungkot na rin! Kasi pati sila naba-busted na rin!!!
SEMPLANG na SEMPLANG!
Noon at Ngayon...
Noon, mahawakan lang ni lalaki ang dulo ng daliri ni babae, kelangang pakasalan agad.
Ngayon, kapag nahawakan na ni lalaki ang lahat kay babae, maliban ang dulo ng daliri, saka lang pakakasal! Naman!
SEMPLANG!!!!
Noon at Ngayon…
Noon kapag sinabi ng isang dalaga na Virgin pa s’ya, ang
sasabihin sa kanya… “Isa kang marangal na babae.”
Ngayon kapag sinabi ng isang dalaga na virgin pa s’ya, ang
...sasabihin sa kanya… “Bakit?”
Naman! SEMPLANG!!!
Noon at Ngayon...
Noon kapag nakakita ang mga tao ng babaeng napaka-iksi ng short o palda, pinagtitinginan sila ng mga tao...
Ngayon, hindi na! Pero kapag nagsuot ka ng damit na hanggang sakong, tiyak na pagtitinginan ka ng mga tao sabay sabing, "Ano ba 'yan? Saang bundok kaya galing yan?"
Super SEMPLANG!
Noon at Ngayon...
Noon, ang mga babae, sa bahay lang... Naglalaba, nagluluto, namamalantsa, naglilinis ng bahay at nag-aalaga ng mga bata...
Ngayon, hindi na. Karamihan sa kanila, nagta-trabaho na kaya mga asawa na nila ang naglalaba, nagluluto, namamalantsa, naglilinis ng bahay at nag-aalaga ng bata... hahaha!
Sabay-sabay tayong lahat... "SEMPLANG!" xD
Tuesday, July 20, 2010
THE GIRL WITH THE GOLDEN HAIR
As twilight painted the room lavander, Sandy Moreno whisked a dust rag across knick-knacks. Reaching an angel figurine with a flaxen halo, she paused--and a train whistled in a distance.
You're still here, Tina, aren't you? Sandy thought as goosebumps danced across her skin. Still working your miracle...
Three years previous, the forty-nine-year-old insurance agent was sitting beside her husband's bed in the ICU of Baylor Medical Center in Dallas. Mike had built their Honolulu cottage with his own hands, and even after he contracted hepatitis,you could find him surfing. But five years after Mike's diagnosis, he had deteriorated into complete liver failure.
"He needs a transplant," the doctors explained.
He will make it! Sandy felt it in her heart. And Mike was in disbelief as he was placed on an organ waiting list.
"For me to get a new liver," he said, "someone must die." So they made a vow that after waiting the year required by the donor organization, they'd write and thank the donor family.
Finally, one stormy night five months later, doctors said: "We have an organ!"
Here's my chance, Mike thought as Sandy raced alongside his gurney.
For the next six hours, Sandy paced the waiting room. As morning broke, she bought a newspaper. I'm too nervous to read, she decided. But I'll save it for Mike as a souvenir marking his re-birthday!
Finally, the surgeon emerged. "That was the healthiest organ I've ever seen," he smiled.
Sandy felt excited, but at the same time sad: Someone had died for MIke to live. Yet that evening, Mike still lay in a coma.
"Why won't he wake up?" Sandy demanded.
"We don't know," doctors confessed.
Unable to sleep, sitting in a chair beside Mike's bed, Sandy picked up the Dallas Morning News. Her hands trembled as she flipped to an article about an eighteen-year-old girl who'd died when a train crashed into her car. There was a picture of Tina, her golden hair cascading over her shoulders.
Sandy bolted upright. She'd seen Mike's chart: His donor was a young woman. This must be her, Sandy thought. She glanced at the young girl's youthful smile. Then she took her husbands hand. "You'll pull through!" she said.
After ten days and nights, Mike awoke -- but he was babbling incoherently. Soon, an MRI revealed that Mike had central pontine mylenisis, a rare brain disorder.
"Maybe with rehabilitation, he can have a normal life," the doctors said. "But there's only a 2 percent chance..."
For the next two weeks, Mike struggled. His right hand side was paralyzed. "you can do this!" Sandy urged.
But after a month, Mike was still in pain. "I can't.... take... any more!" he blurted. He looked at his wife. I've put her through enough suffering, he despaired. Maybe I should give up. Then he fell into a deep sleep.
Everything went murky. This is the end, Mike realized. But then He felt a breeze-- and saw a pinpoint of brightness. The light grew and grew. And from the illumination appeared... a girl.
"Come on, Mike," she encouraged. "God wants you to live!"
Stunned, Mike peered into her face, at her twinkling eyes framed by short hair the color of honey.
"Who are you?" he stammered.
But the girl was already disappearing. "You can do it!" she sang.
She sounds like a cheerleader! Mike almost laughed, and he felt encompassed by a radiant warmth. Suddenly, he realized: I can do it!
The next morning, Mike said to Sandy, "I had a vision!" His eyes blazed as he continued. "I saw a light, and this blond girl..."
Sandy instantly recalled the photo in the newspaper, and she swallowed hard. Could it be the same girl? she thought.
"I want to get better," Mike stated with determination. Smiling, Sandy kissed his forehead. Let him believe whatever gives him hope, she decided. But she also resolved not to say anything about the girl in the train accident. It may upset him, she thought.
That day, Mike got into his wheelchair. Soon he was storming down hallways. The doctors were amazed. "There's no explanation for why Mike recovered," they marveled.
Sure there is, Mike thought. I met an angel.
Only a month and a half, Mike went home 70 percent recovered, his new liver working well. A year later, he felt strong enough to surf again. Sandy told Mike, "It's time to write the letter."
You gave me a second chance, Mike penned. Thank you. Then he sent the letter to a national transplant organization, which sent it to his donor's family.
One month later, Mike received a letter postmarked Argyle, Texas. We're the parents of your donor, it read. And we'd love to meet you. Signed Donna and Terry Minke.
So Sandy and Mike flew to Texas. There, Donna presented Mike with a picture of long-haired Tina--and Mike gasped. It was the girl in his vision.
"I've already met your daughter," he began trembling as he told them about his vision. "But she has shorter hair."
Donna's hand flew to her mouth. "Tina cut her hair after that picture as taken," she choked. "Before she... died in a train accident."
Sandy and Mike exchanged glances. The girl in the newspaper was Mike's donor!
"She was the youngest registered nurse's aide in Texas," Donna began. "And the day she got her driver's license, she said she'd checked off the boxes to be an organ donor."
"Tina was one heck of a third baseman too," her dad claimed. "She even lobbied to get a softball diamond built. Her nickname was 'the cheerleader'."
She was my cheerleader too, Mike realized. Then, placing his hand on his body, he said, "she's still doing wonderful things," Tina's parents fell into Sandy and Mike's arms.
Today, Mike is back to his old self, and the Minke's plan to visit him in Hawaii. In the meantime, they keep in touch. How're ya feeling? Terry writes.
Your little girl lives on, Mike write back. And Sandy agrees. Thank you, Tina, for your wonderful final gift, she thinks. You truly earned your wings.
by Eva Unga
Excerpted from Woman's World Magazine
You're still here, Tina, aren't you? Sandy thought as goosebumps danced across her skin. Still working your miracle...
Three years previous, the forty-nine-year-old insurance agent was sitting beside her husband's bed in the ICU of Baylor Medical Center in Dallas. Mike had built their Honolulu cottage with his own hands, and even after he contracted hepatitis,you could find him surfing. But five years after Mike's diagnosis, he had deteriorated into complete liver failure.
"He needs a transplant," the doctors explained.
He will make it! Sandy felt it in her heart. And Mike was in disbelief as he was placed on an organ waiting list.
"For me to get a new liver," he said, "someone must die." So they made a vow that after waiting the year required by the donor organization, they'd write and thank the donor family.
Finally, one stormy night five months later, doctors said: "We have an organ!"
Here's my chance, Mike thought as Sandy raced alongside his gurney.
For the next six hours, Sandy paced the waiting room. As morning broke, she bought a newspaper. I'm too nervous to read, she decided. But I'll save it for Mike as a souvenir marking his re-birthday!
Finally, the surgeon emerged. "That was the healthiest organ I've ever seen," he smiled.
Sandy felt excited, but at the same time sad: Someone had died for MIke to live. Yet that evening, Mike still lay in a coma.
"Why won't he wake up?" Sandy demanded.
"We don't know," doctors confessed.
Unable to sleep, sitting in a chair beside Mike's bed, Sandy picked up the Dallas Morning News. Her hands trembled as she flipped to an article about an eighteen-year-old girl who'd died when a train crashed into her car. There was a picture of Tina, her golden hair cascading over her shoulders.
Sandy bolted upright. She'd seen Mike's chart: His donor was a young woman. This must be her, Sandy thought. She glanced at the young girl's youthful smile. Then she took her husbands hand. "You'll pull through!" she said.
After ten days and nights, Mike awoke -- but he was babbling incoherently. Soon, an MRI revealed that Mike had central pontine mylenisis, a rare brain disorder.
"Maybe with rehabilitation, he can have a normal life," the doctors said. "But there's only a 2 percent chance..."
For the next two weeks, Mike struggled. His right hand side was paralyzed. "you can do this!" Sandy urged.
But after a month, Mike was still in pain. "I can't.... take... any more!" he blurted. He looked at his wife. I've put her through enough suffering, he despaired. Maybe I should give up. Then he fell into a deep sleep.
Everything went murky. This is the end, Mike realized. But then He felt a breeze-- and saw a pinpoint of brightness. The light grew and grew. And from the illumination appeared... a girl.
"Come on, Mike," she encouraged. "God wants you to live!"
Stunned, Mike peered into her face, at her twinkling eyes framed by short hair the color of honey.
"Who are you?" he stammered.
But the girl was already disappearing. "You can do it!" she sang.
She sounds like a cheerleader! Mike almost laughed, and he felt encompassed by a radiant warmth. Suddenly, he realized: I can do it!
The next morning, Mike said to Sandy, "I had a vision!" His eyes blazed as he continued. "I saw a light, and this blond girl..."
Sandy instantly recalled the photo in the newspaper, and she swallowed hard. Could it be the same girl? she thought.
"I want to get better," Mike stated with determination. Smiling, Sandy kissed his forehead. Let him believe whatever gives him hope, she decided. But she also resolved not to say anything about the girl in the train accident. It may upset him, she thought.
That day, Mike got into his wheelchair. Soon he was storming down hallways. The doctors were amazed. "There's no explanation for why Mike recovered," they marveled.
Sure there is, Mike thought. I met an angel.
Only a month and a half, Mike went home 70 percent recovered, his new liver working well. A year later, he felt strong enough to surf again. Sandy told Mike, "It's time to write the letter."
You gave me a second chance, Mike penned. Thank you. Then he sent the letter to a national transplant organization, which sent it to his donor's family.
One month later, Mike received a letter postmarked Argyle, Texas. We're the parents of your donor, it read. And we'd love to meet you. Signed Donna and Terry Minke.
So Sandy and Mike flew to Texas. There, Donna presented Mike with a picture of long-haired Tina--and Mike gasped. It was the girl in his vision.
"I've already met your daughter," he began trembling as he told them about his vision. "But she has shorter hair."
Donna's hand flew to her mouth. "Tina cut her hair after that picture as taken," she choked. "Before she... died in a train accident."
Sandy and Mike exchanged glances. The girl in the newspaper was Mike's donor!
"She was the youngest registered nurse's aide in Texas," Donna began. "And the day she got her driver's license, she said she'd checked off the boxes to be an organ donor."
"Tina was one heck of a third baseman too," her dad claimed. "She even lobbied to get a softball diamond built. Her nickname was 'the cheerleader'."
She was my cheerleader too, Mike realized. Then, placing his hand on his body, he said, "she's still doing wonderful things," Tina's parents fell into Sandy and Mike's arms.
Today, Mike is back to his old self, and the Minke's plan to visit him in Hawaii. In the meantime, they keep in touch. How're ya feeling? Terry writes.
Your little girl lives on, Mike write back. And Sandy agrees. Thank you, Tina, for your wonderful final gift, she thinks. You truly earned your wings.
by Eva Unga
Excerpted from Woman's World Magazine
Thursday, July 15, 2010
Mga Kabaliwang Kasabihan
Marami ang nagtatanong sa akin, "Ilang taon ka na ba talaga?". Sagot ko, "Depende!"
Kung Itatanong mo, kung anong year ako ipinanganak, 19-- ako ipinanganak, pero sa isip ko, 19 pa lang talaga ako! hahaha!!! Ang gulo noh?! Di ko nga rin naintindihan eh! :D Kalokah!
Hay naku! Bakit ganon? Kung kelan maayos at maganda na ang takbo ng lahat, saka ka makakaramdam......... ng sakit ng tyan! Shocks!:-))
“Makakabalik ka nga sa lugar pero hindi sa
panahon.Makikita mo ulit ang taong minahal mo pero hindi na mauulit
ang nararamdaman ninyo noon.Lahat ng nangyari noon ay isa na lamang
masayang gunita ngayon.Isang bintana sa kahapon, na paminsan minsan ay
gusto mong masulyapan muli. Sabay bulong sa sarili sana pwedeng ibalik...
ang mga nangyari noon para magawa kong tama ang mga maling desisyon ng
pagkakataon.”
Kapag binato ka ng bato, batuhin mo ng nutribun na walang palaman at inaamag!!!! :D Sing-tatag ng bato, sintibay ng semento!
"Wag magmadali sa pag-aasawa. Tatlo, lima , sampung taon sa hinaharap,
mag-iiba pa ang pamantayan mo at maiisip mong di pala tamang pumili ng
kapareha dahil lang sa kaboses niya si Mariah Carrey o
magaling mag-breakdance. Totoong mas importante ang kalooban ng tao
higit anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan sa
eskwelahan e nagmumukha ring pandesal. Maniwala ka."
‘Kung dalawa ang mahal mo, piliin mo yung pangalawa. Kasi hindi ka naman magmamahal ng iba kung mahal mo talaga yung una.’
"Bakit ba ayaw matulog ng mga bata sa tanghali? Alam ba nilang pag natuto silang umibig e hindi na sila makakatulog kahit gusto nila?"
Parang elevator lang yan eh,bakit mo pagsisiksikan yung sarili mo kung walang pwesto para sayo.Eh meron naman hagdan,ayaw mo lang pansinin.
"Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka. Kaya quits lang."
"Pag may mahal ka at ayaw sa 'yo, hayaan mo. Malay mo, sa mga susunod na araw, ayaw mo na din sa kanya. Naunahan ka lang."
May tatalo pa ba dito? Rukawa! Rukawa! L-O-V-E! Rukawa!!!! hahahaha! :D
Kung Itatanong mo, kung anong year ako ipinanganak, 19-- ako ipinanganak, pero sa isip ko, 19 pa lang talaga ako! hahaha!!! Ang gulo noh?! Di ko nga rin naintindihan eh! :D Kalokah!
Hay naku! Bakit ganon? Kung kelan maayos at maganda na ang takbo ng lahat, saka ka makakaramdam......... ng sakit ng tyan! Shocks!:-))
“Makakabalik ka nga sa lugar pero hindi sa
panahon.Makikita mo ulit ang taong minahal mo pero hindi na mauulit
ang nararamdaman ninyo noon.Lahat ng nangyari noon ay isa na lamang
masayang gunita ngayon.Isang bintana sa kahapon, na paminsan minsan ay
gusto mong masulyapan muli. Sabay bulong sa sarili sana pwedeng ibalik...
ang mga nangyari noon para magawa kong tama ang mga maling desisyon ng
pagkakataon.”
Kapag binato ka ng bato, batuhin mo ng nutribun na walang palaman at inaamag!!!! :D Sing-tatag ng bato, sintibay ng semento!
"Wag magmadali sa pag-aasawa. Tatlo, lima , sampung taon sa hinaharap,
mag-iiba pa ang pamantayan mo at maiisip mong di pala tamang pumili ng
kapareha dahil lang sa kaboses niya si Mariah Carrey o
magaling mag-breakdance. Totoong mas importante ang kalooban ng tao
higit anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan sa
eskwelahan e nagmumukha ring pandesal. Maniwala ka."
‘Kung dalawa ang mahal mo, piliin mo yung pangalawa. Kasi hindi ka naman magmamahal ng iba kung mahal mo talaga yung una.’
"Bakit ba ayaw matulog ng mga bata sa tanghali? Alam ba nilang pag natuto silang umibig e hindi na sila makakatulog kahit gusto nila?"
Parang elevator lang yan eh,bakit mo pagsisiksikan yung sarili mo kung walang pwesto para sayo.Eh meron naman hagdan,ayaw mo lang pansinin.
"Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka. Kaya quits lang."
"Pag may mahal ka at ayaw sa 'yo, hayaan mo. Malay mo, sa mga susunod na araw, ayaw mo na din sa kanya. Naunahan ka lang."
May tatalo pa ba dito? Rukawa! Rukawa! L-O-V-E! Rukawa!!!! hahahaha! :D
Wednesday, July 14, 2010
Reason, Season and a Lifetime
People come into your life for a reason, a season or a lifetime.
When you know which one it is, you will know what to do for that
Person.
When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need
You have expressed.
They have come to assist you through a difficulty, to provide you with
Guidance and support,
To aid you physically, emotionally or spiritually.
They may seem like a godsend and they are.
They are there for the reason you need them to be.
Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time,
This person will say or do something to bring the relationship to an
End.
Sometimes they die. Sometimes they walk away.
Sometimes they act up and force you to take a stand.
What we must realize is that our need has been met, our desire
Fulfilled, their work is done.
The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on.
Some people come into your life for a SEASON, because your turn has
Come to share, grow or learn.
They bring you an experience of peace or make you laugh.
They may teach you something you have never done.
They usually give you an unbelievable amount of joy.
Believe it, it is real. But only for a season.
LIFETIME relationships teach you lifetime lessons,
Things you must build upon in order to have a solid emotional
Foundation.
Your job is to accept the lesson,
Love the person and put what you have learned to use in all other
Relationships and areas of your life.
It is said that love is blind but friendship is clairvoyant.
Thank you for being a part of my life,
Whether you were a reason, a season or a lifetime.
Monday, July 12, 2010
Babaeng Grasa (2)
“Mabantot! Mabantot! Grasyang mukhang kulangot!”, patuloy na panunukso ng mga bata sa babae.
“Mang Oca, sino ‘yan? Bakit may taong grasa dito? Dati naman eh walang ganyan dito sa atin.”, tanong ko.
“Ah… Kung tawagin ‘yan ng mga tao dito, Grasya. Nag-umpisa ‘yang makita dito matapos ang isang malakas na bagyo. Ang sabi, tinangay daw ang kubong tinitirhan ng pamilya n’ya ng malakas na baha sa kabilang ibayo. Namatay ang kanyang ina at hanggang ngayon ay di makita ang kanyang ama at kapatid na tinangay ng baha. Umapaw yung ilog sa kabilang ibayo. Kawawa nga ‘yan. Kaya paminsan-minsan, inaabutan ko kahit kaunting pagkain at ilang pirasong damit.”, kwento ni Mang Oca.
Hindi ko maiwasan na titigan ang babae. Marusing nga ang babae ngunit kita ko na mayroong itsura ito.
“Mabuti’t hindi pinagti-tripan ng mga lokong lasenggo dito ‘yan. Mukhang may pigura pa naman.” Tugon ko.
Napatigil si Mang Oca sa paglalakad at tumingin sa akin, “Ikaw ba’y papatol sa babaeng may sayad na nga eh mukhang di pa naliligo ng isang buwan?”, biro n’ya.
Napangiti na lamang ako. Bago pumasok, binigyan kong muli ng isang sulyap ang babae sa labas. Tumingin s’ya sa aking direksyon. Ang kanyang mga mata…. Kita ko ang kanyang lungkot. Binigyan ko s’ya ng isang ngiti. Tumakbo nang papalayo ang babae na sinusundan ng mga batang nanunukso.
Nang gabing iyon, habang naghihintay na dalawin ng antok, pumasok sa isip ko ang babaeng grasa. Pumasok sa isip ko ang panghihinayang. Maganda s’ya… Sayang… Sayang… Ano ba itong nangyayari sa akin? Sa dinami-dami ba naman ng mga nakilala kong babae sa Manila, mga sopistikada, sosyal at talaga namang magaganda, pero hindi ko pa nararamdaman ang ganitong damdamin. Hindi naman sa pagmamayabang, may itsura din naman ako. Sa katunayan, mga babae na nga ang nagpapakita ng motibo sa akin para pansinin ko man lang sila. Pero sadya yatang pihikan ako pagdating sa babae. Nagtataka lang ako ngayon…. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Nakatulugan ko na ang aking pag-iisip.
------------------------------------------
Kinabukasan, habang kumakain ako ng almusal sa garden, nakita kong sumusungaw sa gate ang babaeng grasa. Nakatingin s’ya sa akin. Tumayo ako at nilapitan s’ya.
“Nagugutom ka ba?”, tanong ko.
Tumango ang babae. Binuksan ko ang gate, “Halika. Saluhan mo ako.” , alok ko. Pero umiling ang babae at akmang tatakbo. “Sandali lang!”, tumakbo ako papunta sa mesa. Dumampot ako ng ilang pirasong tinapay at inilagay ko sa plato. Sinamahan ko na rin ng hotdog at itlog. Dali-dali ko itong iniabot sa babae. Tinanggap n’ya ito at dali-daling lumayo. Bago s’ya tuluyang mawala sa aking paningin, lumingon s’ya at binigyan n’ya ako ng isang matamis na ngiti.
-----------------------------------------
Nage-email ako nang mapansin ko sa di kalayuan ang isang grupo ng mga lalaki na tinutukso si Grasya. Kitang-kita ko nang itulak ng isa sa kanila si Grasya sa kanal. Dali-dali akong tumakbo at inundayan ko ng suntok ang lalaki. Nakipag-buno ako sa apat na lalaki. Buti na lang at dumating sina Mang Oca at Kadyo na may dalang mga pamalo. Nagsipulasan ng takbo ang mga loko. Nakita ko si Grasya sa kanal. Wala itong malay. Dali-dali kong binuhat, “Mang Oca, tumawag kayo ng doctor!”, sabi ko habang buhat-buhat si Grasya. Dinala ko s’ya sa bahay.
----------------------------------------
“Kamusta na sya, dok?”, tanong kong may pag-aalala.
“Wala naming problema maliban sa ilang gasgas sa tuhod at mga braso. Kaya s’ya nawalan ng malay ay sa sobrang pagod. Kailangan lang n’ya na maalagaan hanggang manumbalik ang kanyang lakas.”, sabi ni Doctor Manibay.
“Salamat po.”
Tuluyan nang umalis ang doctor.
Nang magkaroon ng malay si Grasya, sinabihan ko si Manang Melba na tulungan si Grasya na maligo at maglinis ng sarili.
“Hay naku, Timmy! Naubos yata ang isang buong sabon! Susmaryang katilpo!”, ang mga salitang narinig ko kay Manang Melba.
Ang hindi ko makakalimutan ay nang makita ko si Grasya na hindi marusing at nanlilimahid….(itutuloy)
“Mang Oca, sino ‘yan? Bakit may taong grasa dito? Dati naman eh walang ganyan dito sa atin.”, tanong ko.
“Ah… Kung tawagin ‘yan ng mga tao dito, Grasya. Nag-umpisa ‘yang makita dito matapos ang isang malakas na bagyo. Ang sabi, tinangay daw ang kubong tinitirhan ng pamilya n’ya ng malakas na baha sa kabilang ibayo. Namatay ang kanyang ina at hanggang ngayon ay di makita ang kanyang ama at kapatid na tinangay ng baha. Umapaw yung ilog sa kabilang ibayo. Kawawa nga ‘yan. Kaya paminsan-minsan, inaabutan ko kahit kaunting pagkain at ilang pirasong damit.”, kwento ni Mang Oca.
Hindi ko maiwasan na titigan ang babae. Marusing nga ang babae ngunit kita ko na mayroong itsura ito.
“Mabuti’t hindi pinagti-tripan ng mga lokong lasenggo dito ‘yan. Mukhang may pigura pa naman.” Tugon ko.
Napatigil si Mang Oca sa paglalakad at tumingin sa akin, “Ikaw ba’y papatol sa babaeng may sayad na nga eh mukhang di pa naliligo ng isang buwan?”, biro n’ya.
Napangiti na lamang ako. Bago pumasok, binigyan kong muli ng isang sulyap ang babae sa labas. Tumingin s’ya sa aking direksyon. Ang kanyang mga mata…. Kita ko ang kanyang lungkot. Binigyan ko s’ya ng isang ngiti. Tumakbo nang papalayo ang babae na sinusundan ng mga batang nanunukso.
Nang gabing iyon, habang naghihintay na dalawin ng antok, pumasok sa isip ko ang babaeng grasa. Pumasok sa isip ko ang panghihinayang. Maganda s’ya… Sayang… Sayang… Ano ba itong nangyayari sa akin? Sa dinami-dami ba naman ng mga nakilala kong babae sa Manila, mga sopistikada, sosyal at talaga namang magaganda, pero hindi ko pa nararamdaman ang ganitong damdamin. Hindi naman sa pagmamayabang, may itsura din naman ako. Sa katunayan, mga babae na nga ang nagpapakita ng motibo sa akin para pansinin ko man lang sila. Pero sadya yatang pihikan ako pagdating sa babae. Nagtataka lang ako ngayon…. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Nakatulugan ko na ang aking pag-iisip.
------------------------------------------
Kinabukasan, habang kumakain ako ng almusal sa garden, nakita kong sumusungaw sa gate ang babaeng grasa. Nakatingin s’ya sa akin. Tumayo ako at nilapitan s’ya.
“Nagugutom ka ba?”, tanong ko.
Tumango ang babae. Binuksan ko ang gate, “Halika. Saluhan mo ako.” , alok ko. Pero umiling ang babae at akmang tatakbo. “Sandali lang!”, tumakbo ako papunta sa mesa. Dumampot ako ng ilang pirasong tinapay at inilagay ko sa plato. Sinamahan ko na rin ng hotdog at itlog. Dali-dali ko itong iniabot sa babae. Tinanggap n’ya ito at dali-daling lumayo. Bago s’ya tuluyang mawala sa aking paningin, lumingon s’ya at binigyan n’ya ako ng isang matamis na ngiti.
-----------------------------------------
Nage-email ako nang mapansin ko sa di kalayuan ang isang grupo ng mga lalaki na tinutukso si Grasya. Kitang-kita ko nang itulak ng isa sa kanila si Grasya sa kanal. Dali-dali akong tumakbo at inundayan ko ng suntok ang lalaki. Nakipag-buno ako sa apat na lalaki. Buti na lang at dumating sina Mang Oca at Kadyo na may dalang mga pamalo. Nagsipulasan ng takbo ang mga loko. Nakita ko si Grasya sa kanal. Wala itong malay. Dali-dali kong binuhat, “Mang Oca, tumawag kayo ng doctor!”, sabi ko habang buhat-buhat si Grasya. Dinala ko s’ya sa bahay.
----------------------------------------
“Kamusta na sya, dok?”, tanong kong may pag-aalala.
“Wala naming problema maliban sa ilang gasgas sa tuhod at mga braso. Kaya s’ya nawalan ng malay ay sa sobrang pagod. Kailangan lang n’ya na maalagaan hanggang manumbalik ang kanyang lakas.”, sabi ni Doctor Manibay.
“Salamat po.”
Tuluyan nang umalis ang doctor.
Nang magkaroon ng malay si Grasya, sinabihan ko si Manang Melba na tulungan si Grasya na maligo at maglinis ng sarili.
“Hay naku, Timmy! Naubos yata ang isang buong sabon! Susmaryang katilpo!”, ang mga salitang narinig ko kay Manang Melba.
Ang hindi ko makakalimutan ay nang makita ko si Grasya na hindi marusing at nanlilimahid….(itutuloy)
Babaeng Grasa
Babaeng Grasa (1)
Matagal nang panahon ang lumipas pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin malimutan ang kanyang napakagandang mukha. Paano ko s’yang malilimutan? S’ya na nagturo sa akin kung paano magmahal? Tandang-tanda ko pa ang lahat….
Isa pa lamang akong bagong manunulat sa isang pahayagan sa Maynila noon. Bagama’t bagito, hindi naman sa pagyayabang, isa ako sa pinagkakatiwalaan, hindi lamang ng aming Editor – in Chief, kundi pati na rin ng mga mambabasa. Kaya naman nang minsang ipagkatiwala sa akin ang isang napakalaking balita tungkol sa mga taong-labas na gumagala-gala at nanggugulo sa aming bayan sa probinsya ng Cavite. Sa isip ko, “Tamang-tama. Matagal-tagal na din akong hindi nakaka-uwi sa amin. Bukod sa trabaho, may pagkakataon akong makita ang mga dating kaibigan at makapahinga sa aming bahay.”
Wala akong inaksayang panahon. Dali-dali akong nag-empake ng mga damit at umuwi sa bayan namin ng Castanos, Gen. Emilio Aguinaldo, Cavite.
Nadatnan kong abala sa mga halaman ang katiwala naming si Mang Oca. “Sir Timmy! Bakit po hindi kayo nagpasabi na dadating kayo? Sana’y napasundo ko kayo kay Kanor.”, ang nagulat nyang sabi.
“Eh, biglaan din po kasi kaya hindi ko na rin naisip na tumawag. Sobrang excited nga po ako eh. Biruin mong dito ako ma-assign.”, sabay akbay ko kay Mang Oca. “May makakain ba tayo d’yan? Medyo nagutom ako sa byahe eh.”
“Ay opo. Nagpangat ng tulingan si Manang Melba mo at tsaka adobong kangkong. Pasensya ka na’t yun lamang ang ulam.” tugon n’ya.
“Naku! ‘Yan ang mga pagkaing nami-miss ko! Tamang-tama!”, sabi ko. “Mang Oca, meron sana akong itatanong sa inyo. May napapansin ba kayong mga pagkilos ng mga taong-labas dito sa atin?”
Napa-buntong hininga ang matanda, “Opo, sir. Balitang-balita dito sa bayan ang malimit na pagsalakay ng mga ‘yan. Nanghihingi ng kontribusyon sa mga tao. Pero mga mayayaman naman ang lagi nilang pinupuntirya. Ayun nga at nagkaroon na naman ng engkwentro noong isang linggo. May nahuling 3 kaanib na nakakulong ngayon sa munisipyo. Balak ng mga pulis na ilipat sila sa provincial jail sa susunod na linggo. ‘Wag na po kayong magugulat kung makakarinig kayo ng putukan. Pangkaraniwan na lang po yan dito.”
Papasok na sana kami ng bahay nang mapansin ko sa di kalayuan na nagkakagulo ang mga bata. Nakita ko ang isang babaeng marungis na tinitukso ng mga bata. “Mabantot! Mabantot! Grasyang mukhang kulangot!!!!” (itutuloy)
Matagal nang panahon ang lumipas pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin malimutan ang kanyang napakagandang mukha. Paano ko s’yang malilimutan? S’ya na nagturo sa akin kung paano magmahal? Tandang-tanda ko pa ang lahat….
Isa pa lamang akong bagong manunulat sa isang pahayagan sa Maynila noon. Bagama’t bagito, hindi naman sa pagyayabang, isa ako sa pinagkakatiwalaan, hindi lamang ng aming Editor – in Chief, kundi pati na rin ng mga mambabasa. Kaya naman nang minsang ipagkatiwala sa akin ang isang napakalaking balita tungkol sa mga taong-labas na gumagala-gala at nanggugulo sa aming bayan sa probinsya ng Cavite. Sa isip ko, “Tamang-tama. Matagal-tagal na din akong hindi nakaka-uwi sa amin. Bukod sa trabaho, may pagkakataon akong makita ang mga dating kaibigan at makapahinga sa aming bahay.”
Wala akong inaksayang panahon. Dali-dali akong nag-empake ng mga damit at umuwi sa bayan namin ng Castanos, Gen. Emilio Aguinaldo, Cavite.
Nadatnan kong abala sa mga halaman ang katiwala naming si Mang Oca. “Sir Timmy! Bakit po hindi kayo nagpasabi na dadating kayo? Sana’y napasundo ko kayo kay Kanor.”, ang nagulat nyang sabi.
“Eh, biglaan din po kasi kaya hindi ko na rin naisip na tumawag. Sobrang excited nga po ako eh. Biruin mong dito ako ma-assign.”, sabay akbay ko kay Mang Oca. “May makakain ba tayo d’yan? Medyo nagutom ako sa byahe eh.”
“Ay opo. Nagpangat ng tulingan si Manang Melba mo at tsaka adobong kangkong. Pasensya ka na’t yun lamang ang ulam.” tugon n’ya.
“Naku! ‘Yan ang mga pagkaing nami-miss ko! Tamang-tama!”, sabi ko. “Mang Oca, meron sana akong itatanong sa inyo. May napapansin ba kayong mga pagkilos ng mga taong-labas dito sa atin?”
Napa-buntong hininga ang matanda, “Opo, sir. Balitang-balita dito sa bayan ang malimit na pagsalakay ng mga ‘yan. Nanghihingi ng kontribusyon sa mga tao. Pero mga mayayaman naman ang lagi nilang pinupuntirya. Ayun nga at nagkaroon na naman ng engkwentro noong isang linggo. May nahuling 3 kaanib na nakakulong ngayon sa munisipyo. Balak ng mga pulis na ilipat sila sa provincial jail sa susunod na linggo. ‘Wag na po kayong magugulat kung makakarinig kayo ng putukan. Pangkaraniwan na lang po yan dito.”
Papasok na sana kami ng bahay nang mapansin ko sa di kalayuan na nagkakagulo ang mga bata. Nakita ko ang isang babaeng marungis na tinitukso ng mga bata. “Mabantot! Mabantot! Grasyang mukhang kulangot!!!!” (itutuloy)
Subscribe to:
Posts (Atom)